2025-11-06 Artykuł

Znaczna liczba stosowanych obecnie łacińskich nazw chorób pochodzi z czasów, w których zrodziła się medycyna, zapoczątkowana przez greckich myślicieli z Knidos i rozwinięta przez Hipokratesa (ok. 460–377 p.n.e.), a następnie przez Arystotelesa (384–322 p.n.e.), Galena (131–201 n.e.) i ich następców. Większość jednak z tych nazw powstała już w czasach nowożytnych, wraz z rozwojem medycyny i nauk pokrewnych. Z historycznego punktu widzenia tworzą one terminy neolatyńskie.

Choroba nazywana po łacinie febris catarrhalis epidemica [czyt.: fébris katarrális epidémika], influénza lub gríppus definiowana jest jako ostra choroba zakaźna układu oddechowego, wywołana przez wirusy grypy z grupy RNA-wirusów, która może prowadzić do poważnych powikłań ze strony różnych układów, a nawet do zgonu. Pierwsze wzmianki na temat choroby przypominającej objawy grypy odnajdujemy już w pismach Hipokratesa z ok.  412 roku p.n.e. Chociaż nie użył on żadnej z wymienionych wyżej nazw, zauważył, że choroba ta charakteryzuje się nagłym początkiem i objawami podobnymi do dzisiejszej grypy, jak np. gorączka i bóle. Przez wieki uważano, że zimno ma wpływ na zachorowanie na grypę, która najczęściej pojawiała się w chłodnych porach roku. Znalazło to swoje odzwierciedlenie we włoskim określeniu choroby „influenza di freddo” – „wpływ zimna”, używanej także wobec innych chorób tzw. przeziębieniowych. Ostatecznie termin influenza przyjął się na określenie grypy, a litera „z” wskazuje, że nie jest to wyraz rdzennie łaciński, lecz włoski. 

Copyright © Medyk sp. z o.o