W poprzednim numerze „Gabinetu Prywatnego” (nr 2/2026) pisałam o tym, że rzeczownik lepra ma bardzo długą historię. Sięgnęłam do czasów biblijnych (XIII w. p.n.e) i podałam cytaty ze Starego i Nowego Testamentu, wyjaśniając, że hebrajski termin ṣaraʿat, jego grecki odpowiednik λέπρα i łaciński lepra określał wówczas „różne choroby skóry, pleśń na materiałach i murach albo stan rytualnej nieczystości oceniany przez kapłanów, a nie lekarzy”.

Idąc dalej w rozważaniach nad terminem lepra, sięgnijmy do czasów Hipokratesa (V–IV w. p.n.e.). Hipokrates pisał o chorobie, którą nazywał λέπρα (lepra), ale trzeba mieć na uwadze, że nie oznaczała ona dokładnie dzisiejszego „trądu”. W pismach zebranych w tzw. Corpus Hippocraticum [czyt. korpus hipokratikum] znajdujemy opisy różnych chorób skóry. Ich objawami było „łuszczenie się i szorstkość skóry, skóra sucha, blada i pękająca, zmiany przypominające łuski lub strupy”, co wskazuje raczej na dzisiejszą łuszczycę lub egzemę, a nie trąd. Natomiast choroba odpowiadająca dzisiejszemu trądowi została dokładniej opisana później, m.in. przez greckiego lekarza Areteusza z Kapadocji (I–II w. n.e.). Areteusz opisywane przez siebie schorzenie nazywał  ἐλέφας (elephas) „słoń”. Była to ciężka choroba z deformacją ciała i współcześni historycy medycyny uważają, że opis objawów odpowiada dzisiejszej chorobie nazywanej lepra „trąd”.