Współczesny model żywienia sprzyja jednoczesnemu nadmiarowi energii oraz niedostatecznej podaży wybranych mikroskładników. Dieta wysokoprzetworzona, przewlekły stres, nieregularne posiłki, restrykcyjne modele żywienia oraz ograniczona różnorodność zwiększają ryzyko niedoborów witamin i składników mineralnych. Szczególne znaczenie kliniczne mają niedobory witaminy D, żelaza, witamin z grupy B, cynku oraz selenu. Artykuł omawia znaczenie racjonalnej suplementacji witaminowo-mineralnej jako elementu profilaktyki zdrowotnej i wsparcia organizmu w praktyce ambulatoryjnej. Przedstawiono również znaczenie biodostępności składników, interakcji między mikroskładnikami oraz podstawowe aspekty regulacyjne dotyczące suplementów diety.

Zmieniający się styl życia, wysoki poziom stresu, nieregularne odżywianie oraz rosnący udział żywności wysokoprzetworzonej sprawiają, że problem niedoborów witamin i składników mineralnych pozostaje aktualny również w populacjach rozwiniętych. Coraz częściej obserwuje się sytuację, w której dieta dostarcza odpowiedniej liczby kalorii, lecz jednocześnie pozostaje uboga w składniki odżywcze niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu.

W praktyce ambulatoryjnej pacjenci często zgłaszają przewlekłe zmęczenie, pogorszenie koncentracji, obniżenie tolerancji wysiłku, zwiększoną podatność na infekcje czy pogorszenie kondycji skóry i włosów. Objawy te mają zwykle charakter nieswoisty i wieloczynnikowy, jednak w części przypadków mogą być związane z niedostateczną podażą mikroskładników lub zwiększonym zapotrzebowaniem metabolicznym.